Zo’n dag…

Twee jaar geleden werd ze 92, mijn mams.  
Toen niet wetend dat ze nog maar 16 dagen te leven had.
Op 17 april werd ze ziek, sleepten we nog wat met haar heen en weer en overleed ze uiteindelijk op 28 april in de ambulance naar het hospice.

Op dagen als deze, loop ik altijd een beetje met mijn ziel onder mijn arm.
Jarenlang was 12 april de verjaardag van mijn moeder. Dan was je gewoon bij haar.
Altijd in de buurt van Pasen en soms tijdens Pasen.
Soms even in- en uit, vaak de avond ervoor zodat er om 12 uur getoast kon worden op een nieuw jaar.
De kinderen werden getriggerd om oma niet te vergeten en we mopperden over de wachttijden bij de boot.
Bloemen hoefden we niet te sturen, die trokken we op Texel wel ergens uit een emmer. Tulpen of narcissen te over.
Een gebakje, hazelnootschuim en lunchen bij paal 9 of in de Sluftervallei.
Dan was het allemaal wel goed.

Ik mis het, daar waar je voorheen vaak met een beetje tegenzin, aan begon.
Reistijd en altijd wel een bakkelei moment. Ze was de makkelijkste niet en ik liet me niet alles zeggen/gebeuren. Vooral mijn rouw over Paul kon ze niet begrijpen, want het leven gaat toch door.

Nou niet dus, ik elk geval niet voor jou.
Vandaag staan er tulpen bij jouw as en eet ik vanavond asperges met ham en ei, jouw lievelingseten.
Meer kan ik er niet van maken vandaag.

Eén reactie

  1. Ik ben blij dat je op 12 april 2024 bij mij in de tuin het eerste glas rosé hief en dronk! Op ons welzijn!
    Op je mams!

Reacties zijn gesloten.