Wie het hoogste komt

De krant lezend, dacht ik…..wat een ellende in de wereld!
Daar kunnen wij als kleine mensjes niet erg veel aan veranderen. Minder vliegen, gezonder eten en lief zijn voor elkaar, lijkt me het meest haalbaar.

Het kleine- en grote persoonlijke mensenleed zien we vooral op sociale media en natuurlijk op de kringverjaardagen van vrienden en familie.

Leedladder

1. Bij het leed van een ander reageren met : heb ik ook, maar veel erger.
2. ‘Ik heb een tante gehad’ verhalen.
3. De overtreffende trap van zelfmedelijden
.

[bron: geen, zelfbedacht en verfijning of aanvullingen zijn welkom]

De kunst van het klagen
Er zijn mensen die het klagen over hun fysieke gesteldheid of geestelijke toestand tot een ware kunst verheven hebben. Sommige mensen delen bij vlagen hun pijn en verdriet met- of zonder humor. Anderen blijven in een vicieuze neuzelcirkel hangen. Dat is ieder zijn goed recht en ik vind dat mensen dat vooral moeten blijven doen. Het lucht op om even goed te zeuren en mopperen en je heerlijk te wentelen in een flinke portie zelfmedelijden. Je verdriet delen is soms gewoon fijn en even nodig.

Ik deelde ook dat mijn grijze container gisteren niet geleegd was en dat ik een rottige werkdag had.

De leedladderaars.
Op het moment dat je meldt dat je een ingegroeide teennagel hebt, zijn de leedladderaars er als de kippen bij om te vertellen dat zij bijna hun hele voet verloren hebben aan de een of andere bacterie.
Heeft iemand een bloedneus, weet de leedladderaar te vertellen dat hij of zij vanwege [insert medicijn naam] altijd en overal bloedt.
Heeft iemand een tegenvaller in het privéleven, dan kent de leedladderaar altijd wel iemand die het slechter getroffen heeft (de zogenaamde ‘ik heb een tante gehad’ melding).
Heeft je zus een vakantie geboekt naar Verweggistan, rolt er meteen een horrorverhaal van een verziekte vakantie overheen.
Meldt vooral niet dat je moet hoesten, diarree of jeuk hebt. De leedladderaars trekken hun “oma weet raad” kist open, maar niet zonder eerst te melden dat zij iets veel ergers hebben dus dat je eigenlijk niet zo moet zeuren.
Heb ik ook, maar veel erger’ (inclusief een uitgebreid verhaal van wat dan) kom je bij de leedladderaars veel tegen. Zij zijn ook op medisch gebied expert in moeilijke namen van syndromen en symptomen. Afkortingen van kwalen en afwijkingen spugen ze zonder te Googlen zo de tijdlijn of de kringverjaardag in.

Lieve leedladderaar
Wanneeer iemand ziek, zeer of onderweg deelt, klim dan niet op de leedladder.
Ga er even naast zitten.
Sla je (virtuele) arm om iemand heen, vraag of je iets kunt doen of moet laten.
Hou anders gewoon even je mond.
Morgen mag jij weer.

Het kan natuurlijk zijn dat je hier als WoW blogger niets mee kunt. Dan geef ik je een reserve woord

Neuzelen, neu·ze·len (neuzelde, heeft geneuzeld)
zeuren, zaniken

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

7 reacties

  1. Een goede raad van jou aan alle leedladderaars, we kennen allemaal wel een goede klimmer, tja… Mijn moeder noemde vroeger onze oudere buurvrouw ‘de klaaglijn’, vernoemd naar de radiorubriek van Radio Noord-Holland. Zij is wel met afstand de beste leedladderaar die ik (ge)ken(d) (heb). En toch weer leuke herinneringen.
    Ik heb me op het neuzelen gestort: https://alicehuiberts.wordpress.com/2024/02/08/geneuzel-of-niet/

  2. Hoe ouder je wordt, hoe hoger je op de leedladder komt, want je kent steeds meer mensen die iets ook, erger of in overtreffende trap hebben of hebben gehad. Het is inderdaad ook bij mij wel eens een ‘to go’ reactie, terwijl mensen daar niet op zitten te wachten. Gewoon een ‘oh wat naar’ is vaak genoeg.

    Tenzij je dé oplossing voor iets hebt, maar dat is zelden zo.