Reflectie en vooruitkijken

In december 2020 en 2021 schreef ik een briefje aan Paul, vorig jaar bootste ik mijnmoment na.
Steeds vaker zie ik dat mensen aan het einde van het jaar een ‘echt’ briefje aan zichzelf schrijven en het dan aan het eind van het volgend jaar teruglezen.
De reflectie momenten op mijn weblog zijn ontelbaar, dus kijk ik hier openbaar terug op 2023 en vooruit naar 2024

2023

Wonen
In maart kwamen de verhuizers. Weg uit Drenthe en terug naar huis.

Echt, zo voelde het ook. Omdat ik eigenlijk alles in Drenthe achterliet (zelfs het servies en alle meubels), maakte ik gevoelsmatig ook een nieuwe start.
Het huis was wat kaal en leeg en niet alles wat ik overnam, wilde ik houden.
We hebben alleen een behangetje op de slaapkamermuren geplakt en daar een vloertje gelegd. De rest zou ik geleidelijk vervangen of aanpassen.
Nieuwe raambekleding, een lekkere bank en een andere bekleding op de trap waren de eerste dingen. De tuin is onttegeld en beplant en mijn werkplek is een oerwoud.
Omdat ik de ruimte en de leegte wel fijn vind, hou ik me strikt aan de regel…..iets erin, is iets eruit.
Nadat net voor de Kerst ook mijn eettafellamp (provisorisch) werd opgehangen, vond ik het wel goed zo.

De uitzondering op deze regel is kunst en moois.
Door het jaar heen kocht ik op Catawiki een aantal kleine en grote schilderijen. Abstract, kleurrijk en soms ingetogen. Ik zette het kunstobject dat ik voor Paul zijn 65e verjaardag kocht prominenter neer. Ook de herinneringsobjecten voor mams en Paul vallen onder mijn definitie van Kunst. Maaike Stam maakte zowel de Pauls Blauwe Blad drie-eenheid (Urn, Schaal en lichtje) als de Levensborduursels (drie objecten met de afdruk van geborduurde kleedjes van mijn moeder).
Mijn eigen werk verdween naar zolder. Totdat ik mijn dagboeken verwerkte in twee schilderijen, die hangen nu ook in de kamer.

Kortom
Ik woon in een fantastisch huis op een fantastische plek.
De buurt is goed, de buren zijn lief en ik beweeg me inmiddels op de fiets door Nieuwegein en babbel overal met oude bekenden en nieuwe kennissen.
Mijn plek, mijn plaats!

Werken
Nog steeds bouwen we websites, ondersteunen we LearnDash gebruikers, ontwikkelen we online academies en richten ze in. We puzzelen mee met vragen van klanten en mopperen op de techniek. We werken niet te hard en letten er samen op dan we precies dat aanpakken wat we aankunnen. We hebben afscheid genomen van klanten, soms omdat wij dat beter vonden (streken die uitgehaald werden), soms omdat zij dat beter vonden (ziek, zeer en onderweg).
We bouwden aan bestaande relaties en kregen er mooie contacten en klanten bij.
Precies genoeg werk om de schoorsteen te laten roken en soms zelfs een klus om de kachel wat harder te laten branden.

Omdat ik meer van mijn werktijd uit sociaal ondernemerschap wil laten bestaan, bouwde ik websites voor ‘het goede doel’ of stak mijn handen uit bij anderen.
Een ochtend in de week ben ik digigiadier bij de bieb.
Ik droeg het hoofdredacteurschap van Vives Magazine over en trok me steeds meer terug uit de onderwijskluwen.
In mijn hoofd zat een nabestaandenservice in Nieuwegein, maar dat is een beetje blijven liggen.
Er kan nog meer bij denk ik soms, maar soms ook niet.

Reizen
In juni werd de oude KarinVan pas ingepakt. Door de verhuisperikelen, kwam het er niet van in het voorjaar. Met mijn jongste zoon maakte ik een rondje Frankrijk en hadden we een toptijd. Doordat de KarinVan wel wat wankel werd, besloot ik, omdat alle nalatenschappen waren afgehandeld (Paul en Mams) en mijn financiën helder waren, dat er een nieuwe KarinVan moest komen.
Eind augustus stapte ik in de nieuwe KarinVan en trok een hele maand in mijn eentje door Frankrijk. Mooie ontmoetingen, fijne herinneringen en trek in veel meer.
Deze kerstvakantie heb ik voor het eerst in de KarinVan gelogeerd bij minder weer. Daar schreef ik net hier het reisverslag over, want de KarinVan verdiende een eigen website.

Leven
Terug in Nieuwegein is ook weer dichter bij mijn netwerk, familie en vrienden. Voorzichtig kom ik weer in beweging. Ik blijf het ‘naar buiten gaan’ ingewikkeld vinden. Altijd ergens alleen naartoe en thuiskomen zonder de vraag: Hoe was het? te horen, blijft moeilijk.
Maar het moet van mezelf. Dus ga ik naar die verjaardag, dat etentje en die bijeenkomst.
Sterker nog, ik vierde voor het eerst in lange tijd mijn eigen verjaardag weer.

Mijn kinderen dichtbij, even aanwippen, even mee-eten en ik voel me ook echt weer meer betrokken bij hun leven en welzijn. Ik ben zo trots op dat stel! Mijn dochter die het knalgoed doet in zowel haar werk als leven met een top schoonzoon. Mijn oudste zoon die gewoon een dijk van een klusbedrijf neerzet in Amsterdam en met vallen en opstaan zijn ´ding doet’
De jongste zoon, niet altijd even betrouwbaar maar zorgzaam. Hij die altijd net op het juiste moment het goede zegt of doet (en een gouden reismaatje).

De rouwmomenten om Paul blijven, maar het is draagbaarder en de “ik mis je dips” zijn korter en minder diep. De pijn en het verdriet blijven, maar de verhuizing naar Nieuwegein maakte mijn leven lichter. Elke avond wens ik hem wel te rusten en altijd is hij bij me, maar het voelt goed in plaats van zwaar.

De handvol vrienden en vriendinnen die ik heb zijn zo waardevol
Vooral Willem en Aly (en Maylow), Ger, Marjanne en Sjanie maken mijn leven goed en rijk.
Dank!

Minder goed nieuws was er ook
Na de afhandeling van de nalatenschap van mijn moeder heb ik heel even contact met mijn broer gehad (verstoorde relatie). Vorige week kreeg ik via een omweg te horen dat hij overleden is. Zijn vrouw en kinderen wilden niet dat ik op de hoogte gebracht werd, dat mag natuurlijk.
Via deze post: dag Eus (zijn bijnaam) je was mijn broer, maar hier ging het gezegde ‘bloed is dikker dan water’ niet op. Ik hoop dat jouw vrouw, kinderen en kleinkinderen deze zware periode goed doorstaan. Ik hoop dat je op een plek bent waar je het allemaal nog eens met je vader en moeder kunt uitpraten.

Al met al was het een goed jaar en het voelde als een nieuwe start!

2024
Nee, goede voornemens heb ik niet. Natuurlijk moet ik stoppen met roken en iets vaker in een wijntje spugen in plaats van opdrinken. Maar nog meer van het leven genieten staat voorop.

Wonen
Op een paar klussen na, is het wel goed, Toch denk ik erover om de zolder, die nu alleen drooghok en logeerkamer is, te ontmantelen. Ik mis een hobby/schilder ruimte en logees heb ik zelden. Komend jaar wil ik dus de zolder tot atelier ombouwen.
Mijn kantoor moet ontspuld, want nog steeds staan er teveel dingen in. Omdat mijn dochter een prachtig huis heeft gekocht staan er even dingen te logeren. Wanneer die weg zijn, maak ik van mijn kantoor een werkplek waar geslapen kan worden.
De zolder wordt schilderplek, want dat wil ik veel meer gaan doen.


Werken
Ik twijfel, pensioen is te vroeg….krenten uit de pap halen?
Stiekem zou ik wel iets nieuws willen leren of soms (want dat vind ik best leuk) op een podium willen klimmen en iets met humor en onderwijs willen doen,
De kringloop lokt, om daar vrijwilliger te worden.
Meer doen met schrijven en bloggen. Zal ik eens brutaal ergens roepen dat ik een aardige column schrijver ben?
Kortom: ik weet het nog steeds niet

Reizen
In mijn agenda staat met potlood geschreven dat ik in mei en juni op weg ga. Spanje en Portugal lonken. Ik bestelde net het boek: Met de camper door Portugal van Tina Reinders. Daarin wordt een route over de N2 beschreven. Of ik, gezien de ervaring met een groep, dat samen of alleen doe, is nog een vraag. Daarnaast wil ik de KarinVan (die nu mijn hoofdvervoersmiddel is) gewoon reisklaar hebben staan voor korte tripjes.
Meters maken en mensen ontmoeten dus.

Leven
Het gaat goed met me en dat gevoel wil ik vasthouden. Meer naar buiten en meer genieten van het leven. Tevreden zijn met wat ik heb. Heel voorzichtig meer ruimte bieden aan een nieuwe relatie want ik heb besloten dat ik niet alleen oud wil worden. Samen onder een dak hoeft voorlopig niet…..maar samen op stap en weer een knuffel en aai over mijn bol zou ik heel erg lekker vinden. Op zoek naar de vlinders dus!

Ik wens jou als lezer een gezond en gelukkig 2024 toe. Laten we er samen een mooi jaar van maken.
Een ding staat vast….dit weblog blijft ook in 2024 bestaan.

5 reacties

  1. Wat heb je een mooie reflectie gepend. De allerbeste wensen voor jou en de jouwen. En dat we elkaar maar vaak online mogen tegenkomen.

  2. Karin, ik wens jou als schrijver van dit geweldige blog ( ja columnist, doen!) ook verschrikkelijk goed jaar. Mooi hoe je je leven vormgeeft. Ik ga hierdoor ook over mezelf nadenken als fulltime onderwijsprofessional. Er zijn nog zoveel dingen te doen en te ondernemen…….Hoop je gauw weer eens te zien. Groetjes vanuit ( het voor mij) mooie Drenthe. X

  3. Goed om te lezen dat je jouw draai hebt gevonden, terug in ‘het Utrechtse’.
    Wens je een fantastisch 2024 toe!

Reacties zijn gesloten.