#PHOT: De kers op de appelmoes

Ik klonk wel heel sacherijnig he? vroeg ik gisteren aan mijn beursmaatje toen we over de IPON-beursvloer liepen.

Mijn ergernis?
Dat gluren van standhouders op de toegangsbadges.
Wat doet zij/hij?
Is het een beslisser?
Moet ik er energie in steken om aan te spreken of negeer ik die persoon?
De openingszinnen: In welke onderwijssector werkt u of wat is uw grootste probleem…irriteren me soms mateloos.
Het mij niet recht in de ogen kijken maar telkens die afzakkende blik naar (helaas mijn matig ontwikkelde) boezem.

Kan dat dan anders?
Ik ben een overtuigd netwerker.
Ik kan echt heel zo blij zijn als ik een ander blij maak.
Wanneer ik anderen met elkaar verbindt.
Wanneer ik namen (oplossingen, producten of boeken) noem om een ander te helpen met het beantwoorden van zijn zijn/haar vraag.
Het anderen gunnen en mensen zien in plaats van iemands rang of stand.

Overpeinzing onderweg
Vanmorgen in de auto, hoorde ik Alicia Keyes….

“If I can make it here, I can make it anywhere”

Dit gaat niet alleen op voor haar in New York, maar ook voor mij als onderwijsondernemer in Drenthe.

Gelukkig zijn in je werk, werk vinden en opdrachten gegund krijgen.
Dat lukt mij enkel door te netwerken en samen te werken.
Anderen zien, hen hetzelfde gunnen.
Veel…vooral veel geven en bijna niets nemen.

Daar word ik blij van, dat is de  kers op de appelmoes.

(ps. de foto is van vorige week 😊)