La Roche-Saint-Secret

We schrijven juli 2003, de allereerste vakantie met mijn keukentafellief.

Je zult de wandelschoenen, goede sokken, een wandelbroek en een rugzak nodig hebben, als we samen op stap gaan” werd herhaaldelijk gezegd tijdens de voorbereiding. Sowieso, weer in een tentje met slechts de basale benodigdheden was niet mijn idee van een romantische eerste keer samen weg.
Ach, liefde maakt een smal bed breed.

Paul was een wandelaar. Met zijn vrienden had hij het Pieterpad afgesloten en liep verschillende wandelpaden in binnen- en buitenland. Na mijn pensionering als handbalster, was enkel zwemmen iets wat echt op actief zijn leek. Wandelen deed ik sporadisch en verder dan 15 km wilden mijn benen me niet dragen.

Martelroute in plaats van wandelroute
Op de tweede camping, in de Provence, werden de voorbereidingen voor een stevige wandeltocht getroffen. Vroeg beginnen, want de temperaturen zouden flink oplopen.

Als roker en een paar kilo te veel aan mijn billen, was klimmen als niet geoefende wandelaar geen goed idee. Helaas was deze wandeling er een van op- en neer. Bij elke bedwongen heuvel zuchtte ik met een rood bezweet hoofd dat ik er geen zin meer in had. Doordat ook de bewegwijzering niet altijd even duidelijk was, moest soms de heuvel andersom ook weer genomen worden. De beloofde 6 uur en 14 kilometer werden 8 uur en minstens 17 kilometer.



Omdat Paul een stuk langer was dan ik, waren zijn stappen anderhalf keer groter en regelmatig keek ik tegen zijn rug aan, maar dan 100 meter vooruit. Dan werd er weer even gewacht en als ik bijna op adem was, werd er weer gestart.
Uiteindelijk mocht er wat langer gerust worden en een pakje droge Sultana werd met een paar slokken water weggewerkt. Op het matje uit de rugzak, keek ik naar de schitterende omgeving. Daar had ik tijdens het lopen echt geen oog voor….zweten, mopperen en klimmen.
Tot overmaat van ramp vond een prikbeest het nodig om te landen op mijn oorschelp en daar zijn angel of tanden in te zetten. In de rugzak van mijn keukentafellief zat wonderlijk veel, maar geen antiprik, dus het oor zwol fantastisch op.

Nog 1 heuvel….echt nu serieus nog maar een klein stukje…..
Ik was kapot en eiste een beloning na het volbrengen van deze tocht.
Vanaf dat moment kreeg ik na elke stevige wandeltocht een speldje, dat ik op mijn rugzak speldde.
(en dat waren er uiteindelijk best veel).

2 reacties

Reacties zijn gesloten.