Kom op, vrouwen!

Als ik ‘s morgens in de spiegel kijk, zeg ik vaak tegen mezelf: ‘je gaat steeds meer op je moeder lijken’.

Mijn moeder was een krachtige en zeer zelfstandige (vaak eigenwijze) vrouw. Zo geëmancipeerd hadden ze ze nog niet in 1956. In die tijd was het vanzelfsprekend dat vrouwen stopten met werken als ze trouwden, maar zij kreeg het voor elkaar om bij de gezondheidsdienst voor dieren te mogen blijven werken, totdat ik geboren werd.
Ze had een gruwelijke hekel aan nietsdoen en was geen fan van huishoudelijke taken. Daarom was ze blijer dan mijn vader, toen hij in 1965 een wasverzendbedrijf begon.
Eigen baas.

Mijn moeder deed de boekhouding, was van de centen en werkte net zo hard als mijn vader in ‘de zaak’.
Later groeide het bedrijf uit naar een grote wasserij en was mijn moeder ook daar dag en nacht aan het werk.
Slim met geld en zoals ze van haar vader geleerd had, altijd zorgen dat je iets achter de hand hebt.
Helaas miste ze de slag naar de digitalisering, ze weigerde iets met een computer te doen, ze was er slim genoeg voor..

Toen ik mijn eerste kind kreeg, werd ze ongelofelijk boos dat ik besloot te stoppen met werken. Ik had een vwo opleiding en boekhouddiploma’s dus dat mocht ik allemaal niet weggooien, doorwerken zul je. Zij paste tegen haar eigen regels in, twee ochtenden op de kinderen, zodat ik door kon blijven werken. (De boekhouding deed ik thuis).
Altijd stimuleerde ze mij om niet financieel afhankelijk te zijn van mijn toenmalige man.
Zij was ook degene die bij ons huwelijk aandrong op huwelijkse voorwaarden, waarin beschreven werd, wat wie inbracht.
Altijd een potje achter de hand voor crisismomenten.

Wat zou ze zich nu opgewonden hebben over de huidige Tradwifes trend, poppetjes die zich door hun man laten onderhouden.
Wat zou ze boos geworden zijn om de ophef over de Lentekriebels, juist de moeilijk bepraatzaken uit handen geven aan professionals.

En ik?
Geleidelijk aan, ben ik na de herintreding op de arbeidsmarkt in 1997 (10 jaar bijna fulltime moeder met klusjes ernaast) meer voor mezelf gaan opkomen. Van deeltijd naar voltijd en meer dan voltijd zelfs. Maar ook een gescheiden financiële huishouding en tijd voor mezelf en studie.
Na de scheiding in 2002 was al dat voorwerk mijn redding (niet dat ik het bewust deed, maar toch). Ik kon een appartement kopen en de hypotheek betalen. Ik had een baan en ging er extra klussen naast doen.
Toen ik verkering kreeg met mijn keukentafellief was de cirkel rond, want als iemand een ander stimuleerde om voor zichzelf op te komen, was hij het wel.

Vandaag, 8 maart is het internationale vrouwendag
Meer dan ooit is het belangrijk erbij stil te staan om te zien wat er al bereikt is, maar sterker nog, welke verworvenheden weer in gevaar komen.
Het huidige politieke maar ook maatschappelijke klimaat maakt het belangrijk om op te komen voor onze (bevochten) rechten.

Het is vreselijk dat er in een land als Amerika staten zijn waar abortus zo goed als onmogelijk is. Een wet uit 1901 is daar opnieuw ingevoerd, met als gevolg dat er kinderen geboren worden uit vrouwen die verkracht zijn.

Maar ook in Nederland (of als je wilt, Europa) is het in plaats van vooruit gaan, achteruit hollen.

Een willekeurige opsomming van verworven rechten
Wij vrouwen hebben pas sinds 1919 actief stemrecht (voor ‘de gewone’ man was dat in 1917 het geval)
Tot 1957 was de vrouw ‘handelingsonbekwaam’
Tot 1971 was de man hoofd van de ‘echtvereniging” (de vrouw was aan hem ‘gehoorzaamheid verschuldigd’.)
Tot 2019 stond er in de paspoorten van gehuwde vrouwen ev (echtgenote van)
Er wordt in formulieren nog steeds gevraagd om “meisjesnaam en eigen naam” (indien je de naam van je man hebt aangenomen).

Abortus is een recht, daar heb ook ik in mijn jonge jaren voor gevochten en het is niet aan een stel gristelijke mannen of conservatieve bejaarden om te bepalen wat er met MIJN lijf gebeurt.
Waarom is het nog niet opgenomen in de grondwet?

Wij vrouwen zouden zelf ook een actievere bijdrage aan de emancipatie kunnen leveren.

Leer ook jongens koken en het huishouden te doen.
Reageer direct corrigerend als een ander denigrerende opmerkingen maakt, zowel tegen als over vrouwen.
Bijt mannen de kop af die je met een verkleinwoord: mevrouwtje of meisje aanspreken.

Seksistische opmerkingen op bijvoorbeeld tv zouden direct afgestraft moet worden met ontslag van de presentator (wat mij betreft gaat Derksen acuut van tv).
Over werken, zorgen en taakverdelingen heb ik het hier nog niet eens, daar valt nog heel veel winst te behalen.

Blijf opkomen voor elkaar!
Laten we met z’n allen voor zorgen dat we onze verworven en hard bevochten rechten niet inleveren omdat er een ‘conservatieve’ wind waait.

2 reacties

  1. Touché, had dit zelf niet beter kunnen verwoorden!! (Wilde dan ook bijna beamen met: ‘Amen’!!)

    Mijn post hierover volgt later vandaag.

  2. TOP! Helemaal eens.
    Altijd financieel onafhankelijk…..onderwijs welzijnswerk……dus nu goed pensioen.
    Leuke dingen doen met vriendinnen en familie.
    Maar ook 1 dag oppassen op kleindochter i.v.m. leerkrachten tekort….
    Goede keuzes gemaakt dus nu goed leven!

Reacties zijn gesloten.