#PHOT: Een beetje keutelen

We zijn vertrokken, de KarinVan is unterwegs, en route
We houden niet zo van 700 kilometer doorkachelen, dus rijden we korte stukken van max 400 kilometer om ook nog een beetje van de middagen te kunnen genieten.

De eerste plek was aan de rivier de Lahn in het Duitse Dausenau. Een plek op de camping, direkt aan de rivier.

Doordat alle caravans en campers (veel vaste standplaatsen) dezelfde kant op staan, is het net een straat met rijtjeshuizen. Als op die camping alle lampjes van de Action uitgegaan waren was het vast heel donker ‘s nachts.
Wat wij rond de kerstdagen aan de gevel hangen omdat het van die leuke wannabe ijspegels zijn, hing hier aan de gevels van de voortent.
Echt wij waren nog beschaafd met onze 2 Action lampjjes en 2 Hundertwasser waxinelichten.
Vaste bewoners hebben er tuintjes aangelegd en lopen de hele dag met gietertjes.
De vaste routines van thuis worden hier gewoon volgehouden.

Ik vind sowieso dat de grootste bezigheid op campings ‘keutelen’ is. Een beetje rommelen in de camper, een beetje heen en weer naar de douches en wc, een beetje boodschapjes doen, een beetje raampjes spoelen en met bezempjes de voortent schoonvegen.
Allemaal ‘keuteldingen’.

De eerste plek
Deze eerste camping had mijn keukentafellief gevonden, want wij hebben de fietsen mee.
Mensen die mij een beetje kennen gaat nu helemaal plat van het lachen. Ik ben niet zo van het fietsen….maar met een e-bike is het toch best lekker.
Als je dan maar wel doorhebt dat bij dik klimmen je best een tandje lager mag schakelen en de trapondersteuning juist een tandje hoger zet. Ik ontplofte zowat toen ik dat nog niet helemaal doorhad. Ik ben sowieso een scheitebak, want heuveltje af heb ik het drukker met remmen dan met fietsen.
We hebben echt gefietst 2 dagen zelfs. Voor beginners zoals ik, een aanrader, want je fietst op vlakke fietspaden, langs de rivier….heerlijk in het windje.
Omdat we de pizza’s van Pinnocchio en de doorgaande weg aan de overkant (alleen overdag) wel gezien hadden, op naar de volgende stek.

Dat zoeken naar de ideale plek
Op de een of andere manier kunnen we het nooit eens worden over hoe we reizen. Ik romantiseer graag dat je heel avontuurlijk door de dorpen zwerft en daar de ultieme verstopte camping vindt. Meestal komen we (zeker in Frankrijk) dan op een onooglijke ongezellige niets in de buurt hebbende municipal. Zo ook gisteren, want ik wilde perse een camping op loopafstand van een leuk stadje. Nou dus niet…..dat was zoń weggestopte camping bij het sportveld op een kale vlakte.
Lang leve Google….want er was nog een camping. Ok niet op loopafstand van een dorp met een sfeervol terras.
We staan nu in Fontenoy le Chateau..niet helemaal…2 kilometer buiten het dorp (waar niets is). Deze camping is echter heerlijk een toevalspareltje. Op de site staat 2 sterren, maar ik geef er 5.
60 plaatsen, maar max 10 bezet. Een restaurant een kleine gezellige bar (waar de inwoners van het dorp blijkbaar ook komen).
Genieten dus.
Wandelen en weer fietsen langs een kanaal de l’est en rivier (Coney).
Maar voor mij vooral dat hoofd eens leeg maken, niets moeten en eens een paar nachten slapen. Dankzij de tip van Raymond Snijders voor zowel de e-reader als de hulp om ebooks van de bieb op de ereader te zetten, lees ik me een slag in de rondte.

Nieuwsgierig zijn
Normaliter zijn wij niet van die contactleggers, maar ik merk dat ik die behoefte nu wel heb. Ik ben gewoon heel nieuwsgierig naar mensen en wat hen beweegt.
Ook heb ik een rijke fantasie en kan dus zonder informatie mijn eigen verhaal wel om mensen heen maken. Maar gewoon kijken (en soms stiekem een klein beetje meeluisteren) levert ook bakken aan informatie op.
Een Zwitser getrouwd met een Nederlandse die met zijn dochter, zoon en kleinkinderen op twee pipo auto’s getrokken door paarden een week in Frankrijk is.
Een vader met een zoon die nu wel geslaagd is voor zijn eindexamen. Ze zijn wat onwennig met elkaar en ik denk dat vader en zoon niet onder een dak wonen.
Onze overburen, een iets ouder Frans echtpaar dat halve dagen kuurt in Bains les Bains. Dat weet ik vanwege het spuuglellijke tasje waar badslippers, badpak en handdoek zitten.
Een echtpaar uit Tilburg, die fietsend terug gaan naar Eindhoven…daar staat de auto 🙂
Hij is lief voor haar en zet de tent op (nou ja een overdekte slaapzak). Jammergenoeg zet hij de tent in de volle zon, terwijl de camping prachtige schaduwplaatsen heeft.

We zijn net weg van huis, maar ik begin al te wennen aan al dat ‘gekeutel

#PHOT Raasdonders

Kapucijners….raasdonders noemde mijn vader ze.
Dat koppelde ik dan aan stinkscheetjes (what’s on a childs mind).
De encyclopedie verklaring: Raasdonders zijn kapucijners met vet, doorbakken spek of gerookt spek, geserveerd met aardappelen of rijst en garnituur. Zie ook Zeeuwse rijsttafel.
(We hebben hier thuis een variant gemaakt op de Zeeuwse rijsttafel, captain’s risotto:|risotto met spekjes, kapucijners en daarnaast piccalilly)

Kapucijners zijn een bijna vergeten groente.
Ik snap dat, want het doppen is een rotklus en wat krijg je er voor terug?
De smaak vind ik ook niet om over te juichen, maar ja…iedere zijn ding.

Mijn keukentafellief is een echter een groot liefhebber van kapucijners en moppert elk jaar dat ze vers niet te krijgen zijn. Hij reed vorige zomer zelfs om naar Nieuwegein omdat daar een groenteboer is die ze vers in de vriezer heeft liggen.

Tadaaaaa….zie onze oogst.
Want in het voorjaar bedacht ik dat de tuin zat lege plekken heeft om wat in te zaaien. Een hoekje achter in de tuin op echt heel armoedige grond met een armoedig setje plantjes.
10 boontjes, lief praten, stengeltjes leiden, water geven met een gietertje.
Ik zal wel geen Hendrika Pauw de tuinvrouw worden…..maar we kunnen wel 1 keer Kapucijners eten.

eigen oogst 2018

Doppen
Bij dopdingen komt natuurlijk ook altijd het gezegde “ze kan haar eigen boontjes wel doppen” naar boven.
Ja dat kan ik!
Ik kan kilo’s bonen doppen
Ik kan ook andermans bonen doppen…als het moet kan ik zelfs dubbeldoppen (tuinbonen).

Maar het is toch ook wel eens heel lekker om onderuitgezakt niks te doppen.
Ik ben het eigen boontjes doppen wel even moe.
Tijd voor vakantie!

#PHOT: Gelaagdheid

De ene lezer zal denken, wat een ouwe zooi pluche.
De ander denkt, dat beeld herken ik van mijn eigen thuis.

Daar waar wij regelmatig ons huis een opfrisbeurt geven, stoelen en tafels verschuiven of nieuwe kleden kopen, blijft bij mijn moeder alles zoals het is.
Ik ken niet anders dan deze kleden en stoelbekleding.

Toen ik daar gisteren naar zat te kijken, dacht ik aan gelaagdheid, dus helemaal niet aan of iets mooi of lelijk is.
Gelaagdheid in karakters van mensen of in relaties met mensen

  • Zacht,
  • Wat sleets
  • Kleurrijk
  • Hoog- of laagpolig
  • Het is wat het is.
  • Handwerk
  • Rood.

Ach….zo is het gewoon….leven en laten leven.

#PHOT: woordkunst

Gisteravond maakte ik de #PHOT foto al.
Een doodgraver wandelde over de woorden in een boek.
Ik vond de plaats waarop de tor wandelde wel grappig.
Stiftgedichten, dacht ik, daar zou deze foto bij gebruikt kunnen worden.

Ik ben een liefhebber van taal, woordspelingen en poëzie in de breedste zin van het woord.
Versjes, limericks en het zwaardere werk, genieten!

Daarom was het ook een heerlijke verwennerij om vandaag de gedichtenbundel van Erno Mijland ‘een olifant sla je niet dood tegen de muur’ op de mat te vinden.
Het is na zijn eerdere ‘serieuze (onderwijs)boeken’ de eerste dichtbundel van Erno.

Toen hij aangaf in eigen beheer de gedichten uit te geven, heb ik direct twee exemplaren besteld.
Daarbij ook wel de vraag aan Erno gesteld om in een van de exemplaren een boodschap achter te laten.

Dat maakt voor mij een boek nog specialer.
Wanneer je de schrijver kent en ook echt een met de hand gepende opdracht op het schutblad ziet.

Ik geniet al de hele avond van de heerlijke woordspelingen, woordkunsten en diepere lagen die de gedichten bevatten.
Humor afgewisseld met serieuze bespiegelingen maakt het een heerlijk (voor)leesboek op de zwoele zomeravond..

Ik beveel (en dat doe ik zelden) de bundel dan ook van harte aan.
Je kunt het hier bestellen.

Oh en voor het geval je denkt dat ik omgekocht ben om deze post te schrijven.
Ik heb vanzelfsprekend gewoon betaald voor de twee exemplaren.
Voor niets gaat de zon op!

Nieuwe uitdagingen!

Zojuist heb ik mijn LinkedIn profiel aangevuld met een nieuwe uitdaging.

Vanaf nu mag ik mezelf Trainer for Professionals (in opleiding) bij Scrum@School noemen.
Daar ga ik trainingen aan teams verzorgen die met scrum aan de slag willen gaan.
Teams die wel in onderwijsinstellingen werkzaam zijn, maar geen leerlingen/studenten hebben (onderwijsondersteuners) zijn voor mij een prima doelgroep en natuurlijk docententeams!
Vanaf komend schooljaar ga ik daar, met de licentie die ik afneem van Scrum@school, mee aan de slag. Lees verder

#PHOT: Twee keer daags een vakantiemomentje

Mijn medicijn tegen een vol hoofd en drukke dagen, waarin er veel mensen tegelijk bij elkaar zijn.
Zulke dagen waarin er veel gepraat en geluisterd moet worden, geven een vol hoofd.

Een dag heeft voor mij twee uitgesproken rustpunten.

In de vroege morgen, ongeacht het weer, een rondje door de achtertuin.
In periodes als deze, is er elke dag wel iets nieuws te ontdekken.  Lees verder