Alles is energie

Na het overlijden van Paul maakte ik een herinneringsschilderij. In die fase van diepe rouw was het een heftig klusje. Als ondergrond gebruikte ik spullen van Paul. Een gelukspoppetje, een clip, de zak van zijn lievelings overhemd en meer frutsels. Slikken en weer doorgaan.

Omdat hij geweigerd had de muziek voor zijn eigen crematie te kiezen, had ik gedreigd met een uur lang Hazes. In het schilderij verwerkte ik, van onderdelen van zijn overhemd, een vlieger. Zo noemde ik het schilderij ook.

Vanaf het moment dat ik vond dat het af was, gaf het schilderij andere tekens.
In Alteveer hing het (even) boven mijn bed, maar toen het midden in de nacht naar beneden kletterde, verplaatste ik het. Aan twee plakspijkers hing ik het aan een andere, minder gevaarlijke muur. Helaas, ook daar bleef het niet hangen.

In Nieuwegein was het precies hetzelfde, waar ik het ook ophing (en hoe), het bleef naar beneden komen. Net voor Kerst heb ik het dus maar gewoon op de grond in mijn kantoor gezet.

Natuurlijk weet ik dat Paul het een verschrikkelijk schilderij gevonden zou hebben. De pesterigheid van de vlieger, maar eigenlijk ook de bloedrode kleur, zou hij spuuglelijk gevonden hebben. Nou vond hij sowieso mijn geklieder niet echt ophangbaar, maar deze had waarschijnlijk al bij de stort geweest als het aan hem gelegen had.

Nieuw jaar, nieuwe kansen
Deze week woon ik precies een jaar in Nieuwegein en gisteravond nam ik een besluit.
Het schilderij moest aangepakt worden! Zonder er erg veel van weg te halen, behalve de vlieger. Vlak voor het naar bed gaan, pakte ik het schilderij en trok het boord en de vlecht van het schilderij. Precies op dat moment ging het licht in de kast aan.
Waar ik normaliter (want soms gebeuren er weleens dingen) boos tegen hem uitviel, begon ik vannacht te schateren van het lachen.
Het was dus een goed idee, vond Paul.

Direct na het ontbijt pakte ik dus de schilderspullen en nam het schilderij mee naar de huiskamer. Ik legde alle tubes met kleuren die ik had op tafel. Ik deed mijn ogen dicht en nam me voor dat de kleur die ik blind zou pakken, de hoofdkleur zou worden.
Mensen die me kennen weten dat blauw mijn kleur is, laat dat nou net de kleur zijn die ik blind pakte.
Gesso erover, wat gaatjes en beschadigingen wegwerken. Maar een poging en in een keer af moest het. Dus met de föhn de basis drooggeblazen en aan de slag.
Een dik uur later was dit het resultaat

Het moest zo zijn, want kijk eens…..de dag dagboek schilderijen hangen al…..daar kan de dag Paul nu mooi naast.

Nanoot
Nee, ik ben geen zweefteef en je zult me nooit bij een medium tegenkomen. Maar ik heb de afgelopen jaren verhalen gehoord van anderen, die gelijke ervaringen hebben. Gek genoeg komt het de laatste periode vaker voor dan voorheen. Mijn telefoon die ‘s nachts van het kastje valt (dan kom ik erachter dat ik de wekker niet gezet had). Een ingeving of gewoon een gevoel.
Alles is energie.

Nu kijken of deze wel blijft hangen (met een ijzerdraad aan een goede haak)

4 reacties

  1. Het is wonderlijk passend geworden bij de andere!
    En ja, niks medium maar er gebeuren zeker dingen die teveel zijn voor toeval.
    Benieuwd of ijzerdraad en degelijke spijkers nu voldoende zijn.
    Weer een stap, mooi blog.

  2. Mooi Karin. Prachtige combinatie zo met drie. De herinnering blijft…

  3. Mooi… nee prachtig. En ik geloof je… bij mij sturen ze altijd een parelwit veertje die zomaar voor me neer komt dwarrelen als ik het zwaar heb (en ik ben ook absoluut geen zweefteef).

Reacties zijn gesloten.